Paramsterdammer

Als ik op straat loop in Amsterdam Zuid-Oost, zie ik altijd dezelfde mensen. Ik zie ze lopen, fietsen, lachen naar mij als ik heel snel wegkijk, omdat ik schrik van oogcontact met onbekenden. Ik ken ze allemaal niet, maar ik herken ze wel altijd. Die herkenning is wat het hier zo’n thuis maakt. Ik herken deze mensen, deze straten en hoef hier zelden de weg te vragen. In mijn eigen buurt al helemaal niet. Amsterdam-zuidoost.

Ik prijs mezelf gelukkig als ik die kinderen zie die mijn plaats hebben ingenomen op het voetbalveld. Ik zie de meneer op de fiets ook steeds weer en vraag me af of die gestolen is of niet. De mevrouw met de gitaar die altijd bij elk evenement aanwezig is waarvan ik de naam niet zo goed weet, zie ik soms in de supermarkt als zij geen artiest is, maar moeder.

Zuid-oost is waar de hele buurt elkaar ooit kende. Waar ik heb geleerd wat vriendschap is, omdat ik hier voor het eerst in contact kwam met vrienden die ik nu niet meer spreek. Waar ik heb geleerd kleurenblind te zijn. Dit is de buurt met een eigenheid waar zelfs ik m’n vinger niet op kan leggen. Ik weet alleen dat ik me hier meer thuis voel dan op elke andere plek in Nederland.

Toch is er nog één plek waar ik ook thuis ben terwijl het dan niet hetzelfde gevoel geeft. Die geur wanneer je de vliegtuigdeuren uit loopt. Die ongekende liefde voor lekker eten en feesten. Die huizen van villa tot karige houten kledingkast. Het voelt nooit als een vakantie, maar als thuiskomst. Herkenning.

En toch ben ik in Amsterdam-Zuidoost dat meisje uit Suriname en in Suriname dat meisje uit Holland, want dat is de benaming die elke Surinamer geeft aan Nederland. En hoewel ik me op beide plekken thuis kan voelen, vraag ik mij toch af hoe het voelt ergens geboren te zijn en daar vandaan te komen. Hoe het voelt om geen minderheid te zijn. Zou ik me dan completer voelen? Of ben ik nu meer dan compleet, omdat ik twee achtergronden heb?

Voor als je stuk bent

Soms moet je stuk gaan zodat je weet waar je van gemaakt bent. Zie moeilijke tijden als een kans om in jezelf te kijken.
En.
Doordat je gebroken bent, kan licht naar binnen komen.
Voor elke wond is een pleister.
Leer wie en wat je bent.
Ga verder. Verander. Groei. Ga stuk.
En alles weer opnieuw.
Dan is dit de cirkel waarvan je zeker weet dat ie rond is.
Als alles wat recht was, scheef wordt, weet dat een rondje geen voor-, achter-, zijkant, begin of eind heeft.
En het leven misschien ook niet…

Leven (Spoken word + video)

Als we vooruit kijken, is er achter ons nog verandering,
mishandeling,
verhandeling
van wie en wat wij zijn.
We willen genoeg zijn, maar als genoeg van vandaag komt is het morgen niet meer.
Dan is genoeg te weinig, omdat groei geen einde wil
zoals wij geen einde willen en de dood vrezen terwijl we wat er hier gebeurt zeker weten
Het leven is veel te duur en ik weet dat
Het leven is veel te duur en ik leef dat
Het leven is veel te duur
We blijven van alles op de muren van de tijd kerven, omdat wij geschiedenis willen schrijven.
Ik ben scherven van geluk.
Uit elkaar gevallen, maar nooit gebukt.
Ik ben voor wagen te gaan al weet ik niet waar naartoe.
Ik wil gaan, maar ik weet niet hoe.
De bestemming is goedkoop, maar de reis is veel te duur en ik weet dat
De reis is veel te duur, maar ik geef gas
De reis is veel te duur
De bestemming is goedkoop, maar de reis is veel te duur.
Goedkoop is duurkoop
Ik wil niet langs het vagevuur
Ik wil
gered worden van ‘t leven,
maar dan niet dat leven opgeven.
Het is geen cadeau, maar ik heb het gekregen
Alsof het geld was, kon ik van het leven leven,
En het béleven als ik dat wilde
Tot op mijn laatste leefdag zal ik die stem horen die om depressie gilde
Als de onvermijdelijkheid van de vergankelijkheid van die dag zich dan laat zien, hoop ik dat ik tevreden kan waken over mijn nabestaanden in stilte.
Het leven is het waard en ik weet dat
Het leven is veel het waard, dus ik geef gas
Het leven is veel het waard

De Toekomst (spoken word + video)

Benen zo lang, ze kunnen de Twin Towers passeren.
Een stem zo kleinerend, ik word een kabouter als jij tegen mij schreeuwt.
Een ego zo groot, de Eiffeltoren komt er niet tegen op.
Een intelligentie zo omvangrijk, ik moet er wel naar luisteren.
Maar intelligentie geeft geen garantie voor verstandigheid.
Ik ken je niet, ik weet alleen wie je bent.
Over twee jaar wil ik weg van jou.
De grootste gebouwen zien die de zuurstof uit de lucht stelen.
Ze geven de atmosfeer minder plaats om te ademen
Ik wil weilanden die na de horizon niet ophouden met bestaan bewandelen
En over de krachtige wateren van hoop naar de overkant varen waar jij niet bent.
Mijn loterijticket staat volgeladen op de toekomst.
Toekomst, Ik gok op jou.
In de toekomst komt het water van angst nooit meer tot aan mijn nek.
Ik bid, ik hoop, ik vraag dat de toekomst vrijheid betekent.
Dat iedereen op de wereld, net als in de Javastraat, anders kan lopen, doen en praten.
Dat is voor mij belangrijker dan al het materiaal waarvan de waarde nooit in de schaduw van vrijheid zal staan.
Toekomst, ik reken op jou.
In het heden maken wij dezelfde fouten die wij maakten in het verleden.
Aanslagen, oorlogen, vechten en racisme…
Doen we het voor vrijheid of zijn we gewoon allemaal sadisten?
Zoveel meer kennis, maar toch dezelfde fouten…
Wanneer zullen we het eindelijk leren?
Je leert je kind niet te vechten maar naar de juffrouw te gaan
Maar zelf moedig je als een Amerikaan de Vietnam oorlog aan.
Neem maar van mij aan, in de toekomst zullen deze dingen niet meer bestaan.
Want morgen komt morgen, dus hoop ik op morgen, dan komt er een nieuwe dag!
Toekomst, kom gauw!